press: interviews and articles
december 2009
"I am fond of freedom"
»De agenda van Antony Hermus kent dezer dagen maar één tempo: vivace. Hij vliegt van bok naar bok en het lijkt niet waarschijnlijk dat de vraag naar hem snel zal verslappen. Toch voelt hij zich heerlijk vrij. Waarom? Omdat muziek je zoveel geeft. Een gesprek met de maestro.
Enigszins aangezet zou je hem ‘Neerlands hoop in bange dagen’ kunnen noemen. Iets nuchterder bekeken, moet je op z’n minst concluderen dat Antony Hermus één van de meest veelbelovende jonge Nederlandse dirigenten van het moment is.
Hermus is sinds dit seizoen Generalmusikdirektor bij het Anhaltisches Theater Dessau, waar hij het seizoen opende met een Lohengrin-productie die een criticus zelfs aanzette tot de uitroep: een revolutie!
Maar Dessau is slechts het halve verhaal. Hermus is nog op vele andere plaatsen te bewonderen. Zo debuteert hij in februari in het Palais Garnier in Parijs. Niet het minste gebouw om als dirigent de stok ter hand te nemen.
En voordat hij aan zijn Parijse avontuurtje begint, zal hij een nieuwe productie vanUn Ballo in Mascherain goede banen leiden bij de Nationale Reisopera, een gezelschap waar hij eveneens debuteert.
Sinds een week of drie bevindt hij zich in Enschede voor de repetities. Af en toe schept hij een luchtje in Dessau, waar hij aan het einde van het jaar de negende van Beethoven doet, of zoekt hij het Amsterdamse op, waar hij net een huisje heeft bemachtigd.
Tussen al het reis- en zwaaiwerk in weet hij zelfs nog een moment te vinden voor een Mexicaanse hap en een gesprek over zijn ambacht.
Je doet voor het eerst "Un Ballo in Maschera" van Verdi. Hoe studeer je zo’n stuk voor jezelf in?
,,Als ik aan iets nieuws begin, wil ik de muziek het liefst nog dezelfde dag in huis hebben. Ik ga het libretto lezen, kijk hoe het verhaal is opgebouwd, wie er in welke aktes zingen, enzovoort. Daarna ga ik de muziek lezen, speel af en toe eens wat op de piano, grijp eens een akkoord en probeer te ontdekken wat de muziek zegt.
Dan begin je de partituur technisch in te richten, met inzetten, dynamiek, welke instrumenten je moet aangeven, of je een harde klank of juist een weke klank wil, wat voor streek je wil, welk tempo, welke articulatie. En dan kom je bij de eerste zangrepetitie en ontdek je dat het toch eigenlijk allemaal weer anders moet…”
Dirigeer je veel nieuwe werken in een jaar?
,,Dit seizoen doe ik, naast behoorlijk veel nieuw concertrepertoire, drie nieuwe opera’s:Lohengrin, dezeBalloen later nogLa Muette de Porticivan Auber. Ik probeer het wel zo te plannen dat ik niet al te veel nieuwe werken moet doen. Maar ik moet iedere week wel veel studeren.”
Waar haal je die tijd vandaan?
,,’s Ochtends heb ik altijd mijn ‘heilige uren’, de momenten waarop de telefoon en de email uitstaan. Ik probeer dan minstens twee uur met partituren door te brengen.”
Leuk?
,,Zeker. Partituren lezen vind ik één van de leukste dingen. De werken zitten vaak zo geniaal in elkaar, dan moet je er eerst maar eens achterkomen wat er staat. Dat ‘tussen de noten lezen’ vind ik geweldig. ‘Wat denk ik dat de componist wil zeggen?’”
Luister je veel opnames van het werk dat je voorbereidt?
,,Ik luister natuurlijk wel eens naar een opname, maar ik probeer de muziek altijd eerst zelf zoveel mogelijk doorgrond te hebben.”
Als je zo’n stuk hebt bestudeerd, ken je de partituur dan uit je hoofd?
,,Ja, na verloop van tijd wel, dat gaat automatisch. Concerten dirigeer ik soms ook wel uit het hoofd. Maar opera is daar voor mijn gevoel net een te gevaarlijk product voor. De partituur heb je dan nodig als vangnet. Maar als puntje bij paaltje komt, kán het wel zonder.
Tijdens mijn tijd in Hagen deden we een gastspel in Herford vanZar und Zimmermann. De eerste fluitiste kwam er een half uur voor de voorstelling achter dat een collega haar partij mee naar huis had genomen. Ik was toen nog jong en onbezonnen en gaf mijn partituur aan haar, zodat zij daar uit kon spelen. Ik heb toen uit mijn hoofd gedirigeerd. Het ging gelukkig goed, maar dat zou ik tegenwoordig niet snel meer doen.”
Zo’n twee weken voor de première begin je met het orkest te repeteren. Ben je daarvoor ook al bij het repetitieproces betrokken?
,,Ik doe muzikale repetities met de zangers en het koor en ik woon de regierepetities bij. Opera is een totaalproduct; muziek en regie moeten elkaar versterken. En je hebt te maken met zangers, die je moet coachen en waar je een band mee wilt ontwikkelen. Je moet voeling met elkaar krijgen, zodat je elkaar tijdens de voorstelling blind kunt vertrouwen. Sommige dirigenten vinden zoiets saai, maar ik vind het een essentieel onderdeel van ‘het product opera’.”
Als het orkest eenmaal arriveert, waar richt je je dan op?
,,Dan nemen we eerst samen de orkestpartij door. We kijken naar frasering, streken, tempi en dat soort dingen. Je bereidt het tapijt voor waar de zangers op kunnen zingen.”
Zit er veel verschil tussen orkesten?
,,Alle orkesten zijn anders. Ze zijn niet over één kam te scheren, ieder orkest heeft zijn eigen identiteit. In Duitsland zie je ook wel een frappant verschil tussen orkesten met en zonder bakervaring. Operaorkesten zijn soms zo gewend aan een begeleidende rol bij opera’s, dat ze maar moeilijk offensief spelen als ze zelf op het toneel zitten. Maar in de bak zijn ze weergaloos flexibel en reageren ze op iedere kleine nuance van de zangers en dat is heerlijk!”
Hoe groot is het verschil tussen de repetities en de uitvoering?
,,Zoals Celibidache al zei: een repetitie is duizend keer nee zeggen. Niet te snel, niet te kort, niet luider dan de klarinetten, enzovoort. Het zijn allemaal ‘niets’. Maar de uitvoering is één groot ja. Dan moet je gewoon doorgaan, gaan met die banaan. Tijdens de generale ben je nog wat schizofreen: dan moet je zowel doorgaan als denken aan dingen die gecorrigeerd moeten worden.”
Ben je zenuwachtig voor optredens?
,,Het is meer positieve gespannenheid. Iets van: we mógen weer. Ik verheug me altijd weer op voorstellingen. Toen de celliste Jacqueline du Pré vijf jaar was, deed ze eens mee aan een concours. Ze liep met haar kleine cello door de gang en was helemaal enthousiast. De mensen vroegen of ze al klaar was, maar zij antwoordde: nee, ik mág zo meteen.
Het is zo leuk om muziek te maken voor andere mensen, om hen iets mee te geven. Dat maakt het beroep van dirigent, en ook dat van zangers en andere musici, heel bijzonder. Je kunt als muzikant heel veel geven en musiceren kan ook jou heel veel geven.”
Wat is het belangrijkste om te doen als dirigent?
,, Je moet vanuit een sterke visie dirigeren, niet vanuit je ego. Je moet het werk belangrijk maken, niet jezelf. De muziek staat altijd op nummer één.
Verder moet je communiceren. Je moet mensen inspireren. Natuurlijk moet je duidelijk aangeven waar je bent, maar hóe je dat doet, is nog veel belangrijker. Het klankbeeld en je visie op het stuk is het doel, het middel is het dirigeren. Dat doe je met heel je wezen, met wie je bent. Je lichaamstaal is alles. Je ogen zijn vaak nog veel belangrijker dan je handen.
De andere kant is dat dirigeren ook gewoon een vak is, een ambacht. Dat moet je ook kennen. Het is gewoon mijn beroep om te zorgen dat het goed gaat.”
Je hebt een bomvol programma dit seizoen. Ben je een workaholic?
,,Wat is werk? Hoort nadenken over een stuk op een bankje in het park daar ook bij?
Nou, doe je ook wel eens wat anders?
,,Jazeker. Ik lees veel, ik reis veel en probeer veel contact te houden met mijn vrienden en familie. Ik ben natuurlijk vaak onderweg, maar ik probeer wel om zoveel mogelijk attent te blijven en aan bijvoorbeeld verjaardagen te denken.”
Breng je veel offers voor je carrière?
,,Het is een leven waar je voor kiest. Ik kan je zeggen: mijn seizoen zit helemaal vol, maar ik heb niet het gevoel dat het me iets ontneemt. Ik ben een grote idealist en een enorme vrijbuiter en als ik één ding niet wil opofferen, dan is dat mijn vrijheid. Die zou ik pas opofferen als ik een baantje van negen tot vijf zou nemen.”«
(www.operamagazine.nl, Jordi Kooiman)
august 2009
"I want to give the singers a carpet on which they can fly"
»Antony Hermus behoort tot de jonge generatie van energieke dirigenten. Met zijn generatiegenoten Gustavo Dudamel en Andris Nelsons deelt hij het streven naar eenheid met het orkest dat hij leidt. Dit seizoen begint de Nederlander als General Musik Direktor in de Duitse stad Dessau, één van de drie grootste podia van Duitsland. In een gesprek met hem vallen zijn opmerkelijke muzikaliteit en bijzondere communicatieve vermogen op, die ook zo kenmerkend zijn voor zijn uitvoeringen.
De Nederlandse dirigent Antony Hermus (1973) kreeg begin 2000 bekendheid in Nederland door zijn optredens in de Duitse stad Hagen. De internationale pers sprak lovend over de uitvoeringen van opera’s als ‘Elektra’ van Richard Strauss en ‘Tannhäuser’ en ‘Der fliegende Holländer’ van Richard Wagner, die de jonge General Musik Direktor (GMD) daar speelde. “Mijn doel in Hagenis geweest een evenwichtig zangersensemble op te bouwen en van het orkest een echt operaorkest te maken. Ik heb me erg ingezet om het orkest te leren luisteren en te laten ademen met de zangers om hen te begeleiden zowel in timing als in klankkleur. Een helder klankbeeld vind ik daarbij heel belangrijk. Ik ga altijd voor een open klank waarin je tussenstemmen moet kunnen horen”, filosofeert Hermus.
Gedurende zijn tijd in Hagen verschenen van Hermus CD’s met het Philharmonisch Orchester Hagen van de ‘Orchestersuite’ van Hans Rott, de ‘Eerste Symfonie’ van Mahler in de Hamburger versie en een symfonische bewerking van ‘Tristan und Isolde’ door de Nederlandse componist Henk de Vlieger. Deze CD’s werden door de pers goed ontvangen. Zo had Antony Hermus op zijn 30eal het operahuis van Hagen op de kaart gezet.
“Maar op een gegeven moment moet je oppassen, dat je ontwikkeling niet stagneert. Routine is een gevaar voor een kunstenaar en je realiseert je dat je aan nieuwe uitdagingen en nieuwe artistieke impulsen toe bent.” Daarom besloot Hermus een jaar lang gastdirigentschappen te vervullen. De eerste helft van dat seizoen was gewijd aan concerten en balletten in onder andere Duitsland en Taiwan en de tweede helft aan opera, waaronder ‘Tsaar Saltan’ van Rimsky-Korsakov bij Opera Zuid, Mozart’s ‘Don Giovanni’ in Rennes en ‘Il Matrimonio Segreto’ van Cimarosa aan de Opéra Bastille in Parijs.
Gedurende dat jaar werd Hermus voorgesteld voor de positie van GMD in de Duitse stad Dessau. “In dit operahuis vindt momenteel een wisseling van de wacht plaats en komt er een nieuwe equipe. En het werken in een operahuis kriebelde toch bij me”, lacht Hermus. “Per jaar komen er maar heel weinig posities van GMD in Duitsland vrij, dus dit was een mooie gelegenheid. Het operahuis heeft een zeer goede naam en wordt ook wel het “Bayreuth van het Noorden” genoemd. Het theater heeft één van de drie grootste podia van Duitsland”. Van de ongeveer 120 kandidaten viel de keuze voor de GMD vacature op Hermus.
De Nederlander heeft grote plannen met Dessau. “Er heerst een soort “Aufbruchstimmung” (= “nieuwlandontdekking”, red.). Ik had het gevoel dat hier energie was om nieuwe dingen te bedenken en iets speciaals te doen. Er is een goed team om me heen om dat te realiseren en er zijn 84 orkestleden waar je echt het hele repertoire mee kan spelen. Het komende operaseizoen spelen we onder andere nieuwe producties van ‘Lohengrin’ en Auber’s ‘La muette de Portici’. Het concertseizoen openen we met onder andere het ‘Te Deum’ van Dvořák en later in het seizoen spelen we de ‘Negende Symfonie’ van Beethoven. De nadruk in het concertwezen zal in Dessau met name gaan liggen op het vocale symfonische werk waarmee ik een nieuw publiek wil aantrekken”.
Zijn nieuwe betrekking in Dessau staat Hermus ook nog toe voor de helft van de tijd gastoptredens elders te verzorgen. In januari 2010 zal hij in Nederland dirigeren bij de Nationale Reisopera in Verdi’s ‘Un Ballo in Maschera’ en treedt hij op bij het Noord Nederlands Orkest. Verder is hij het komende seizoen teruggevraagd door het Orchestre de l'Opera National de Paris, het WDR Rundfunkorchester en het Orchestre de Bretagne. En wie Hermus ziet en hoort, begrijpt waarom orkesten hem keer op keer terugvragen, want Hermus is een dirigent met een duidelijke, eigen visie. “Ik let erg op communicatie, op het “met elkaar” muziek maken en samen iets neerzetten. Ik probeer een orkest altijd zo te vormen, dat ze als het ware kamermuziek met elkaar spelen. Ik wil dat iedereen zó goed naar elkaar luistert en zó op elkaar reageert, dat men weet wie wanneer aan het leiden is. Als dirigent kun je de orkestleden daartoe uitnodigen en het orkest trainen een eigen kracht te ontwikkelen. Dit kan vaak het beste als je langere tijd met een orkest werkt. Dikwijls wordt ook voorbij gegaan aan de kwaliteiten en de musiceermogelijkheden van de individuele orkestleden. Het is mijn bedoeling en ik voel het als mijn plicht iedereen in die musiceersfeer te krijgen. En ik wil de zangers een tapijt geven, waarop zij kunnen zweven en hun prestaties op kunnen leveren. Dat is iedere keer weer een uitdaging!” «
(www.operanederland.nl, Mark Duijnstee)
july 2009
Heroes, Life and Faith put in notes
»Schon mit diesem ersten Programm gibt sich der neue GMD zu erkennen: als Brahms-Liebhaber; dessen "Zweite" erklingt hier ungewöhnlicherweise schon vor der Pause. Als Freund der großen romantischen Sinfonieorchesterbesetzung, der seine Musiker ausgelastet wissen möchte - "nicht übers Limit hinaus, aber die Zahlen müssen stimmen". Und als Kunstvermittler, der nach Offenheit, neuen Formen des Miteinanders von Musikern und musizierendem Publikum zu suchen verspricht: "Musik ist für jeden da, der Spaß daran hat", sagt Antony Hermus.
"Unsterbliche Liebe" lässt die Philharmonie mit Auszügen aus Prokofjews Ballett "Romeo und Julia" und Schönbergs sinfonischer Dichtung "Pelléas und Melisánde" vernehmen. Unsterblich ist aber auch des Publikums Zuneigung zu Mozarts A-Dur-Klavierkonzert und Carl Maria von Webers Klarinettenkonzert. Alle Solopartien werden von jungen, weltweit auftretenden Instrumentalisten versehen, mit denen Hermus teils schon gearbeitet hat.«
(Mitteldeutsche Zeitung, Ute van der Sanden)
november 2008
Courier in the empire of tones
»Die wichtigste Frage an jeden Dessauer Generalmusikdirektor beantwortet bereits die Visitenkarte: Als Leitsatz des Dirigenten findet sich dort Richard Wagners Ausspruch ›Musik ist die Sprache der Leidenschaft‹. Und weil Antony Hermus glaubhaft versichert, dass er dieses Zitat nicht erst mit Blick auf sein künftiges Engagement am Anhaltischen Theater gewählt hat, ist er im ›Bayreuth des Nordens‹ nun offenbar am richtigen Ort angekommen.
Mit Beginn der kommenden Saison wird der 35-jährige Niederländer hier die Nachfolge von Golo Berg antreten, dem er nach seinen ersten Begegnungen mit dem Orchester ein großes Kompliment macht. Die Anhaltische Philharmonie sei flexibel und offen, bei der ersten Begegnung wären die Musiker spontan seinen Vorstellungen gefolgt und hätten sich in Bestform präsentiert.« (Mitteldeutsche Zeitung)
november 2008
Antony Hermus new General Music Director in Dessau
»Mit Beginn der Spielzeit 2009|2010 wird Antony Hermus neuer Generalmusikdirektor des Anhaltischen Theaters Dessau.
André Bücker, designierter Generalintendant, stellte den Dirigenten vergangenen Freitag in Dessau vor. André Bücker: ›Mit Antony Hermus gewinnt das Musiktheater und die Anhaltische Philharmonie einen jungen, hochbegabten und bereits leitungserfahrenen Chefdirigenten. Sein Engagement geht weit über das Musikalische hinaus. Der gebürtige Niederländer bringt alle Voraussetzungen mit, um mit seiner künstlerischen Kompetenz und seinem Enthusiasmus maßgeblich den Neubeginn am Anhaltischen Theater mit zu gestalten.‹« (ZDF Theaterkanal)
october 2008
Searching for the young audience
»Nein, man kann nicht gerade sagen, dass klassische Musik und Krefelder Fünftklässler eine natürliche Verbindung eingingen. Das ist dem Dirigenten Antony Hermus und dem Bratschisten Nils Mönkemeyer, die jetzt im Rahmen des bundesweiten Programms ›Rhapsody in school‹ das Maria-Sibylla-Merian-Gymnasium in Fischeln besuchten, um dort knapp 140 Schülern ihre Musik näherzubringen, durchaus bewusst. Doch obwohl die Kinder mit den Klängen von Hector Berlioz und Felix Mendelssohn Bartholdy weniger vertraut sind als mit denen von Eminem oder Bushido, zeigen sie keinerlei Berührungsängste gegenüber ihren Gästen. Was macht ein Dirigent? Was ist der Unterschied zwischen Geige und Bratsche? Warum bewegen sich die Musiker immer so komisch?« (Westdeutsche Zeitung)
september 2008
Conductor Antony Hermus: »with wet eyes into the night …«
»In de concertzaal, tijdens het concert, hoopt Hermus dat de muziek zelf contact weet te maken met het publiek. ›Het is mijn doel de mensen met natte ogen de nacht in te sturen. Dat ze denken, goh, dit is mooi, dit heeft echt iets met me gedaan.‹«
september 2008
Anthony Hermus is a real Oosterhoutian!
»Of er veel Oosterhouters zijn die successen boeken in het buitenland, weet ik niet. Dat er één is die ondanks zijn nog steeds jonge leeftijd heel veel succes heeft in Duitsland, dat weet ik wel. Zijn naam is Anthony Hermus.« (BN De Stem)
september 2008
Antony Hermus leads orchestra of the school of music
»Hermus bei der Arbeit zuzusehen ist immer wieder ein Genuss. Wie er dem Orchester und dem Musikstück innerhalb weniger Minuten bei dieser ersten gemeinsamen Probe seinen Stempel aufdrückt, ist phänomenal. Hier ein paar Mal mit dem Kopf geschüttelt, ein aufmunternder Blick dort und einige grundsätzliche Wort dazu, dass man keinen Ton einfach so daherspielt, sondern dass im Grunde der nächste Ton immer der wichtigste des ganzen Lebens ist – und schon hat er wie bei einer Kamera alles ein wenig schärfer gestellt und dem Werk die gewünschte Struktur gegeben.« (Ralf Tiemann)
july 2008
Departure for Taiwan
Interview Radio 4 (NL) Viertakt
(You will need a plug-in to play the mp3-file.)
july 2008
A Dutchman in Bayreuth
»Hermus kommt allerdings sogar in Bayreuth an Hagen nicht vorbei. Denn der vielbesuchte Kiosk gegenüber dem Festspielhaus hat auch die Aufnahme ›Tristan & Isolde. An Orchestral Passion‹ mit den Hagener Philharmonikern unter Maestro Hermus im Angebot. Der junge Holländer entdeckte die CD praktisch auf den ersten Blick – neben Platten von Barenboim und Thielemann, den Berliner und Wiener Philharmonikern.« (Westfalenpost)
april 2007 – june 2008
Antony Hermus leaves Hagen
»Er hat sich mit außergewöhnlichen Ideen und Projekten einen Namen erarbeitet. Antony Hermus ist ein Imageträger für unsere Stadt.« (Westfalenpost)
april 2008
Flying Dutchman: Antony Hermus
»Hoe ben je in het dirigeervak terecht gekomen? – Da’s een hele goede vraag, en het antwoord is eigenlijk eenvoudig: heel toevallig!« (Vriendenbulletin, De Nederlandse Opera)
march 2008
Bochum Orchestra Academy
»Antony Hermus ist GMD des Philharmonischen Orchesters Hagen und in dieser Woche Chef der Bochumer Orchesterakademie, die bereits zum vierten Mal stattfindet.« (WAZ Bochum)
february 2008
Problems with the engagement of the General Music Director’s successor
»Ein GMD ist nicht der Generalmusikdirektor eines Orchesters, sondern ein Generalmusikdirektor für die ganze Stadt …« (Westfälische Rundschau)
january 2008
In the spotlight: Antony Hermus
»Wer Antony Hermus aber schon einmal live auf der Bühne oder in einer Probe oder gar im Gespräch unter vier Augen erlebt hat, der merkt sofort, dass dieser Mensch Energie für zwei oder drei seiner Artgenossen hat, und dass er es glänzend versteht, andere mit seiner überwältigenden Begeisterungsfähigkeit anzustecken.« (IKZ)
october 2007
Antony Hermus about Oosterhout
»›Waarom orkestdirectie me interesseert? Ik vind het boeiend hoe je van een groep mensen met verschillende ideeën en instrumenten een optimaal klankproduct kunt maken.‹« (BN De Stem)
october 2007
Deeply ingrained in the city’s cultural life
»›Flexibilität ist unser herausragendes Merkmal‹, sagt Hermus. ›Das meine ich nicht nur musikalisch, sondern auch von der Mentalität her. Die Gastdirigenten loben immer, wie genau die Musiker zuhören, wie gut sie Sänger begleiten können.‹« (Die Welt)
season 2007 | 2008
107.7-Radio-Hagen-Podcast
Antony Hermus talks about his final season at the Hagen theatre.
»scratch« · april 2008
Scratch-Concert 2008 »Opera Choirs and Beethoven 9«
»Die Sänger sind inspiriert, motiviert. Der Motor, Hermus, verlangt Aufmerksamkeit, Disziplin. Ein straffes Programm. Und spornt mit einem einzigen Bravo zu Höchstleistung an. Dem Mann, der da am Dirigentenpult gestikuliert, pointiert, akzentuiert ist längst das Hemd aus der Hose gerutscht. Er arbeitet. Lacht. Seine offene, fröhliche Art färbt ab.«
»Hermus drängt weiter. Übersetzt ›sanft”‹ mit einem Augenaufschlag, energische Töne dagegen spuckt er mit geballter Faust in den Saal. ›Sie müssen jetzt mal zusammen singen mit ihrem Nachbarn ...‹ Wer die leise Kritik so nett verpackt erntet eines: doppelte Anstrengung. Das ist auch nötig: ›... sonst schmeisst das Publikum mit Tomaten‹. Sagt ein Könner mit dem Charme eines Lausbuben. Selbst wer nicht notenfest ist, darf sich nichts in den Bart nuscheln. Hermus sieht alles, hört alles im mehrere 100 Sänger starken Spontanchor. Alle sitzen aufrecht, mit geradem Rücken.« (Westfälische Rundschau)
»scratch« · may 2007
Scratch-Concert 2007 »Carmina Burana«
»Viel Zuckerbrot, kaum Peitsche scheint die Devise des Dirigenten während der Klavierprobe am Vormittag zu sein. Hermus unterhält seinen Chor, lobt viel, motiviert und kitzelt trotz der knappen Zeit genau das heraus, was er hören will: Er schrumpft, wenn er leise Gesänge haben möchte, er bäumt sich auf beim Forte. »Swing it out«, ruft er, wippt und wiegt, fordert Energie, und macht es den Sängern leicht, ihm zu folgen: Wer Hermus' Dirgierstab nicht versteht, versteht seine Körpersprache.« (Westfalenpost)
»›Satt‹ soll es klingen, ›energiegeladen‹ und manche Stellen wie der Berührungspunkt von einem Finger und der Elektroherdplatte, fordert GMD Antony Hermus. ›Er reißt einen sehr mit‹, sagt Marion Offelmann über ihn. Birgit Ebbinghaus hält ihn ›für einen ganz tollen Mann‹. Und er versteht es, die Teilnehmer zu motivieren. Ein Tipp von ihm: ›Stellen Sie sich vor, Sie sind zwölf Jahre alt und verliebt – so soll es klingen.‹ Von Lied zu Lied klingt es besser, die ›Carmina Burana‹. Das ist nicht zuletzt Antony Hermus und den ehrgeizigen Hobbysängerinnen zu verdanken.« (Westfälische Rundschau)
